Χτες ξάπλωσα να κοιμηθώ με τις κουρτίνες μισόκλειστες.
Συνήθως κοιμάμαι με κουρτίνες και παντζούρια ανοιχτά κι αυτό κάνει σε πολύ κόσμο εντύπωση. Το κάνω γιατί δε μ' αρέσει να βλέπω μια συμπαγή επιφάνεια πριν κοιμηθώ,θέλω να κοιτάω προς τα έξω και να βλέπω όντως το έξω.
Χτες όμως οι κουρτίνες ήταν μισόκλειστες κι από ένα κομμάτι ουρανού φαινότανε τα σύννεφα κι ήταν πάρα πολύ φωτεινά. Ήταν πανσέληνος. Και το είχα ξεχάσει. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πώς ό,τι είχα κάνει αφού έπεσε ο ήλιος, το είχα κάνει με πανσέληνο και δεν το ήξερα καν.
Άνοιξα τις κουρτίνες και κοιτούσα τα σύννεφα μέχρι να κλείσουν τα μάτια μου.
Δε μ' αρέσει να χάνω τα φεγγάρια.
*and shines over the sea.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μαρμελάδα
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου