Βάζω μουσική.
Στρίβω τσιγάρο.
Κάθομαι με σβηστά φώτα, τυλιγμένη με μια πετσέτα και καπνίζω.
Κι είναι ίσως η στιγμή της μέρας που είμαι περισσότερο ο εαυτός μου.
Με μουσική, με ησυχία και με σκοτάδι.
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
2 σχόλια:
Μα είναι γνωστό. Μόνο με σκοτάδι, ησυχία και μουσική μπορείς να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Είναι που ξεμυτίζουν και τα πιο κρυμμένα κομμάτια του ;)
άι νόου :)
Δημοσίευση σχολίου