Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε, αλλά κάθε φορά που δε σκέφτομαι τίποτα,
ακούω αυτό το τραγούδι.
Δεν το βάζω όντως να το ακούσω, το ακούω στο κεφάλι μου.
Είναι πλέον σίγουρα πάνω από μήνας.
Κάθε φορά που δε σκέφτομαι τίποτα, σκέφτομαι δε με νοιάζει πού τραβάμε και πώς ζούμε/ δε με νοιάζει που δεν κάναμε λεφτά/ την αγάπη μια ζωή θα απομυζούμε/ και στους δρόμους θα φιλιόμαστε κλεφτά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μαρμελάδα
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου