Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε, αλλά κάθε φορά που δε σκέφτομαι τίποτα,
ακούω αυτό το τραγούδι.
Δεν το βάζω όντως να το ακούσω, το ακούω στο κεφάλι μου.
Είναι πλέον σίγουρα πάνω από μήνας.
Κάθε φορά που δε σκέφτομαι τίποτα, σκέφτομαι δε με νοιάζει πού τραβάμε και πώς ζούμε/ δε με νοιάζει που δεν κάναμε λεφτά/ την αγάπη μια ζωή θα απομυζούμε/ και στους δρόμους θα φιλιόμαστε κλεφτά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Εσπρεσιέρα
Γυρνώντας σπίτι πέρασα από το γωνιακό καφέ. Δοκίμασα διάφορες ποικιλίες τελευταία, κι εκεί έχει την καλύτερη. Ζήτησα να τον κόψουν για μηχαν...
-
Γυρνώντας σπίτι πέρασα από το γωνιακό καφέ. Δοκίμασα διάφορες ποικιλίες τελευταία, κι εκεί έχει την καλύτερη. Ζήτησα να τον κόψουν για μηχαν...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου