Παλινδρόμηση

-->

15:24, περιμένω να πάει και 51 να παλινδρομήσω. Είδες που το είχα γράψει λάθος τελικά; Ένα λάμδα θέλει, όχι 2. Πάντα υπερβολική. Το ήξερα πως το ‘γραψα λάθος. Το ξέρω πως κάνω λάθος κι όμως το κάνω.

Η ώρα παλινδρομικός αριθμός. Πάει προς τα κει και μετά από τη μοιραία συνάντηση δύο ίδων αριθμών γυρίζει πίσω. Μου θυμίζει στάσιμο κύμα και ψ=2Ασυν(2πχ/λ)*ημ(2πt/T). Μμμμμ, τη θυμάμαι την εξίσωση. Έχω ελπίδες για αναίμακτη επανάληψη. Δεν κλέβω, στο υπόσχομαι δεν άνοιξα το βιβλίο.

Παλινδρόμηση. Στους αριθμούς , κατανοητό. Σε ζωγραφιά, το φαντάζεσαι? Όμορφο. Στο μυαλό μου το βλέπεις? Χάος. Μπρος- πίσω. Τικ- τακ. Σωστό-λάθος. Καλό-κακό. Δεν πάνε στο διάολο όλα τους? Αναποφάσιστη, κυκλοθυμική. Υστερική, λες(?).Μικρές προτάσεις, ελάχιστα ρήματα. Σε κουράζω? Ωραία.

Ραδιόφωνο, ένταση “all I want is to see you in terrible pain..”. Ψέμμα φριχτό. Λυπήθηκα τον τραγουδιστή. “Can’t believe you were once just like anyone else, then you grew and became like the devil himself…”, ψέμα κι αυτό. Το αγάπησα το τραγουδάκι. “Pray to god I can think of a nice thing to say, but I don’t think I can so fuck you anyway...” . το αγάπησα γιατί δεν έχει τίποτα από μένα, δε μου μοιάζει καθόλου.

Δωμάτιο, ένταση. Δύναμη, βιβλία στον τοίχο. «το αντίθετο της βίας δεν είναι η μη- βία. είναι η δύναμη». Μαλβίνα –από κάπου τ αντέγραψε, αλλά ποιος νοιάζεται? για μένα είναι Μαλβίνα.

Εκνευρισμός –φύγε θα μου περάσει. Ηρεμία –έλα δω θα τη διατηρήσω.

Όλα ορθά κοφτά. Δεν λακωνίζω, το παίζω απλή. Το παίζω απλή, να νιώσω για λίγο πως μπορώ να γράφω νευρικά και να σε τσατίσω, να νιώσω αστόλιστη για λίγο απεριποίητη.

Μα τι ευκολόπιστος,είμαι κοκέτα, το ξέχασες? Το ξέρεις. Δεν το ξέρεις. Δε θα το μάθεις. Θα δεις. Έλα. Έλα να δεις.

Καινούρια σκουλαρικιά στα αυτιά μου, ροκ σκουλαρίκια. Νύχια χωρίς χρώμα, μόνο μακριά. Δαχτυλίδια μαύρα, σκαλιστά δαχτυλίδια. Το παίζω τυπάκι.

Με αντιπαθείς, το ξέρω, με κακομαθαίνεις επίτηδες.

Σκουφιά για το κρύο και μπερές. Γάντια ποτέ, να φαίνονται τα νύχια και τα δαχτυλίδια μου. Να μπορώ να ανοιγοκλείνω το φερμουάρ και να ανάβω τσιγάρο.

Με αντιπαθείς ακόμα περισσότερο, με βρίσκεις δήθεν.

Ντύνομαι το χριστουγεννιάτικο εαυτό μου και βγαίνω έξω. Φοράω φουστάνι, πάντα σε αποχρώσεις του μαύρου. (Τι λες ηλίθια! Το μαύρο δεν είναι χρώμα είναι σκιά, μην το ξεχνάς. Ούτε το άσπρο είναι χρώμα είναι φως.) δε γελάω μόνη μου όπως άλλες φορές. Δεν είμαι δυστυχισμένη. Είμαι μόνο εγώ μια μέρα παλινδρομική, μια μέρα χωρίς ήλιο και χωρίς πολύ κρύο.

Θέλω μπισκοτά να μυρίζουν κανέλα και ζεστή σοκολάτα σε μαγαζιά με μπλε τοίχους.

Η Ρίτα αλλάζει

Kοιτάω το ρολόι αρκετά συχνά. Δε με νοιάζει τόσο τι ώρα είναι, μόνο να δω τη μορφή της ώρας..

Η καλύτερή μου είναι το 12:21 ή το 15:51 και το 23:32

Σκέφτομαι πως η ώρα είναι παλλινδρομικός αριθμός, κι ανάθεμα αν το γράφω σωστά.

Μετά ακούω -πάλι- ξύλινα σπαθιά και προσδιορίζω τι είναι αυτό που γουστάρω τόσο σε σένα. Είναι εγώ. Είναι που μαζί σου νιώθω κορίτσι των ξύλινων σπαθιών, σαν τη Λόλα και τη Ρίτα σαν παραμύθι όμορφη, σαν ζωγραφιά και η ρίτα αλλάζει τώρα πια δεν την τρομάζει, η νύχτα, τα φώτα και σαν το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας..

σαχλαμάρες.

Μετά αναθεωρώ, δεν είμαι δα τόσο χαμένη σε σένα. Είναι μόνο που διάβασα Μαλβίνα κι ήθελα να γράψω καψουρευτικά. Χμμμ, ξέρεις κάτι? Καλά έκανα.

Γι αυτήν στα χέρια μαχαιριές, σημάδια... του ρου ρουυυυ

getting away with it all messed up..

Είναι η δεύτερη φορά που νιώθω τόσο άδεια.
Και την πρώτη πάλι εσύ το είχες κάνει.
Εξαφανίσου.

are you aching for the blame? That's ok..

σε προσπερνώ, μα σ'έχω για λιμάνι..

- και τώρα τι?
- εμένα ρωτάς?

Σ' ακολουθώ, σαν φως αχνό
μέσα στην καταιγίδα, ζω στο βυθό
μα σ' έχω για πυξίδα

Πριν να χαθώ μες στο κενό
σαν αστραπή σε είδα, γλυκιά ηχώ
να σπας την αλυσίδα

Μα το κορμί είν' αφορμή σε μια πορεία
και η σοφία το τέρμα της
Τρίζουν αρμοί σαν οδυρμοί και απλώνει η νύχτα
σεντόνια δίχτυα, το δέρμα της

Σαν να γυρνώ σ' ότι αγαπώ
όμως αυτό δε φτάνει, σε προσπερνώ
μα σ' έχω για λιμάνι

Κρατώ κρυφό ό,τι μισώ
σ' ένα πυκνό σκοτάδι, πανί λευκό
κρατάω για σημάδι

so in love with you

σου άπλωνα το χέρι..

Πάλι καλά που δεν μπήκα το πρωί γιατί θα πόσταρα την διαμαντένια προβλήτα και θα λεγα τι πολλά νεύρα που έχω..

τώρα θα ποστάρω το λαβωμένο ξωτικό και θα πω τι ήρεμη που είμαι =)

enjoy ;-)

σφηνάκια (17)

-->

Το μαγαζάκι θυμίζει Αγγλία, είπες και θύμιζε.

2 σφηνάκια κίτρινη τεκίλα!

Η Αφροδίτη είναι άσπρη κι έχει μπλε μάτια –πράσινα λέει, αλλά είναι γαλάζια- και θέλει να βάψει τα μαλλιά της κορακί. Θα της πηγαίνουν.

Άλλα 2!

Εγώ , είμαι κι εγώ άσπρη ,όχι πολύ, και τα μάτια μου δεν ξέρω τι χρώμα είναι στριφογυρίζουν σε καστανό, πράσινο και καστανοπράσινο. Κι ήθελα να βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα, αλλά όχι ντοματί, μπορντώ σκούρο που να φαίνεται μόνο στον ήλιο πως είναι κόκκινο. Μου πάνε.

Άλλα 2!

Κουρεύτηκα κιόλας, βρήκα τη μόνη κομμώτρια που σου κόβει τα μαλλιά χωρίς να τα κονταίνει και τα μακραίνω, μ αρέσουν τα μακριά μαλλιά. Τώρα είναι ίσια, πάντα ίσια ήταν δηλαδή, και κάνουν λίγα κύματα έτσι όπως πέφτουν..

Άλλα 2!

Κύματα λέω και σκέφτομαι κύματα στη θάλασσα και nouvelle vague και die welle ,μηχανικά κύματα και ηλεκτρομαγνητικά κύματα.. με τα κύματα μεταφέρεται ορμή και ενέργεια, δε μεταφέρεται ύλη, το ήξερες? Μεταφέρεται ορμή..

Άλλα 2!

Μηχανικό κύμα είναι η διάδοση μιας διαταραχής σε ένα ελαστικό μέσο, σκέφτομαι και μου περνάει απ το μυαλό πως είμαστε 2 διαδοχικά σημεία ενός ελαστικού μέσου, ενός σκοινιού και κάποιος μας έβαλε να ταλαντωνόμαστε αλλά έχουμε διαφορά φάσης..μέχρι να ορίσω φορά δεν ξέρω ποιος προηγείται..

-Άλλα 2?

-όχι, άλλα 7!

Είναι αλλιώς να διαβάζεις ένα βιβλίο κι αλλιώς να διαβάζεις Σώτη Τριανταφύλλου. Είναι αλλιώς να επιβιώνεις κι αλλιώς να ρουφάς κάθε δευτερόλεπτο και να νιώθεις πως ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου.

Η Μ. Λέει πως είμαι μισή φοιτήτρια. Και η άλλη μισή είμαι φύτο, στο λέω! Πείτε με όπως θέλετε, εμένα μ αρέσει η Τρίτη λυκείου. Δεν είπα ότι την ανέχομαι κι ότι «θα περάσει». Είπα ότι μ αρέσει. Μ αρέσει που διαβάζω μόνο αυτά που μ αρέσουν και που σκοτώνομαι στο διάβασμα –ξέρεις υπάρχει επιβράβευση- και που ξέρω πως το φετινό καλοκαίρι θα ναι όλα τα λεφτά. Και με τη Μ. Κοιτιόμασταν στη σιωπή και συγκινηθήκαμε και κάναμε μια αγκαλιά τόοοοοση και «θυμάμαι που γελούσες να μείνω μου ζητούσες παιδί».

-Γιατί πήρατε 7 κι όχι 8 ή 6?

-(συνωμοτικό βλέμμα και) χαχαχαχα!!!

έχεις ακούσε το hernando's hideaway?μου φέρνει στο μυαλό καταφύγιο και συνωμοσίες..

Κι όλη μου η ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω!

Κι αν με ξαναρωτήσεις τι χρώμα είναι η ζωή μου θα σου πω «είναι εκείνο το χρώμα που έχει το εξώφυλλο του ‘’αύριο μια άλλη χώρα’’ και που δε θέλω να το πω με όνομα γιατί θα ακουστεί συνηθισμένο».

Drinking whiskey from the bottle, not thinking about tomorrow, singing sweet home Alabama…all winter long!

drinking whiskey from the bottle, not thinking about tomorrow =)

and we were trying different things, we were smoking funny things...

singing sweet home alabama all summer long!

all winter long?

"Κι έπειτα, την άλλη μέρα, έγιναν κι άλλα παράξενα κι ο κόσμος γύρισε ανάποδα
-γύρισε και στάθηκε με τα πόδια επάνω και τα χέρια κάτω.
Κι από τότε όλο έτσι περπατούσε."

Σώτη Τριανταφύλλου, από το "αύριο, μια άλλη χώρα"

το ωραιότερο ταξίδι που χω κάνει..

Σήμερα γράφω με στυλό, θέλω να νιώθω το χέρι μου να γλιστράει. Παρατηρώ πως τα περισσότερα κείμενα τα αρχίζω με τη λέξη «σήμερα» αλλά μετά τη διορθώνω γιατί σκέφτομαι πως επαναλαμβάνομαι.

Ακούω τη Ρίτα. «η Ρίτα αλλάζει τώρα πια δεν την τρομάζει, η νύχτα τα φώτα, όχι πια όχι όπως πρώτα». Τι καλά να με λέγανε Ρίτα. Ή τέλος πάντων να με λέγαν ένα όνομα με δύο συλλαβές και πιο ευγενικά φωνήεντα, όχι άλφα όπως το όνομά μου. Αλλά μ αρέσει το όνομά μου.

Το χω ξαναπεί, πως πηγαίνω παντού περπατώντας. Είναι κάποια μέρη που κάθε φορά που περνάω σκέφτομαι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Σκέφτομαι πχ «θα βόλευε να κόψω δρόμο απ τη λέσχη αλλά δε βιάζομαι κι εκεί πέρα είναι σκοτεινά και φοβάμαι». Κάθε φορά.

Σκεφτόμουν τις εξαρτήσεις. Δεν είμαι πρεζάκι μωρό μου φέτος. Καπνίζω αλλά δεν έχω ανάγκη εσένα. Δεν παίρνω λεωφορείο για να μπορώ να καπνίσω στο δρόμο. Αλλά δε σε χρειάζομαι για να νιώσω ευτυχισμένη. Στρίβω τσιγάρο την ώρα της ιστορίας για να το καπνίσω στο διάλειμμα. Αλλά δε θα σε δω αύριο και το έχω διαλέξει εγώ. Πάλι δε θέλω να σε δω. Μπορώ να μην καπνίσω για μέρες. Αλλά δεν μπορώ ν αλλάξω διαδρομή. Δεν μπορώ να σταματήσω να περνάω απ τα αγαπημένα μου στενά και να κοιτάζω μέσα στ αγαπημένα μου μαγαζιά αναζητώντας φιλικές φάτσες.

Αν μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που νιώθω, νιώθω ευεξία. Από το ευ και το έχω δε βγαίνει? Σου λέω, νιώθω πως ό,τι έχω είναι καλό κι ό,τι καλό το έχω! Κι όταν κουράζομαι απ το διάβασμα κάνω διατάσεις –με το πόδι στη βιβλιοθήκη, ελλείψη μπάρας , αμέ! Κι έχω κάνει συμφωνία με τον εαυτό μου μια φορά τη βδομάδα να βλέπω grey’s anatomy. Θαυμάζω την Άντισον και νομίζω πως ταιριάζει με τον Καρέβ.

Σήμερα –πρώτη φορά μου συμβαίνει φέτος- δε διάβασα. Έχω να κάνω μια έκθεση για αύριο και δεν την έκανα. Ίσως την κάνω το μεσημέρι. Ίσως και όχι. Μάλλον όχι. Νώθω τύψεις. Αλλά σήμερα είχα την ανάγκη να διαβάσω Marquez , ν ακούσω ξανά τη σπασμένη πολυθρόνα και να μην κάνω τα μαθήματά μου. Μόνο για σήμερα. Μόνο για σήμερα σιγοψυθιρίζω συνέχεια αυτό το στίχο για το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας..

Σήμερα νιώθω πως βούτηξα σε νερό με σαπουνάδα κι είμαι μοσχομυριστή και φρέσκια και μ αρέσει πολύ η λέξη σαπούνι, όχι υγρό σαπούνι όμως, σαπούνι σε πλάκα.

Και θέλω αγκαλιά.

Και θέλω..

Και ξέρω..πως το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι..

διαμαντένιος ουρανός..

Είχαμε καιρό να μιλήσουμε μ αυτόν τον τρόπο. Έμοιαζες πολύ με μεγάλο αδερφό μόνο που δε με μάλωσες. Σου είπα πως άλλαξες και πως αν σου λεγα πέρυσι το ίδιο πράγμα θα θύμωνες. Μου θύμισες πως είμαστε άνθρωποι και δε χρειάζεται, λες, να μένουμε στάσιμοι.

Σήμερα είσαι αυτός ο εαυτός σου που αγαπώ. Είμαι άδικη θα μου πεις, δε γίνεται να αγαπάω εν μέρει. Είναι που με τρομάζει ο άλλος γιατί δεν τον ξέρω καλά. Τον ξέρω εν μέρει. Τον ξέρει ο κακός μου εαυτός. Δεν έχω παράπονο, είναι καλό timing. Η κακιά εγώ να γουστάρει εσένα το κάθαρμα κι η αθώα εγώ ν αγαπάει εσένα την ψυχούλα.

Προσπάθησα για λίγα δευτερολεπτα να σκεφτώ άλλον άνθρωπο με τον οποίο μπορώ να είμαι και οι δύο εγώ χωρίς προσποίηση. Μάταια. Μάλλον επειδή και κανείς άλλος δε μου φανερώνει όλες τις διαστάσεις του. Γιαυτό υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που είναι περαστικοί απ τις ζωές μας κι άλλοι που στρογγυλοκάθονται. Οι περαστικοί μας βαριούνται και τους βαριόμαστε για τη μονοκομματοσύνη τους . Οι άλλοι είναι διαμάντια πολυεδρικά. Ή μας στολίζουν ή η αδαμαντόσκονη τους που εισπνεύσαμε σαν να ‘ταν για χόρταση μας πέτρωσε τα πνευμόνια.

Κι αν κάποτε δεν μπορώ να πάρω ανάσα θα σε πάρω να μ ακούσεις να βαριανασαίνω και
«θα σβήσω μ ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής»