καλημέρα =)

Έχω μια ακατάπαυστη επιθυμία να γράψω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι.

Είναι συγκεκριμένα τα πράγματα που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι τις τελευταίες μέρες. Συγκεκριμένα κάθε φορά που περνάω απ την Αγία Σοφία περιμένω πως ξαφνικά θα αρχίσει να βρέχει. Γιατί πριν μια βδομάδα ήμουν εκεί και έβρεχε. Ήμασταν εκεί και έβρεχε. Δεν είναι πια μια εκκλησία, είναι το σημείο που συναντηθήκαμε. Είναι και το σημείο που συναντιέμαι με τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά όχι! Είναι το σημείο που συναντηθήκαμε.

Πραγματικά τώρα, τι θεσσαλονικιός είσαι αν δεν ξέρεις τον λόγο που μοσχοβολάει η Μακένζυ Κινγκ?? – τα cookie man είναι η απάντηση. Στα γενέθλιά σου θα σου πάρω μπισκότα, το αποφάσισα.

Έχω κολλήσει με το poor misguided fool, σκέφτηκα να το βάλω νικνέιμ στο μσν αλλά νομίζω πως δε μου πάει. Δε θέλω να μου πάει, παραείναι... δεν ξέρω τι παραείναι αλλά πάντως παραείναι.

Και θέλω να πω κατάμουτρα σε κάποιον τους στίχους απ το ’74-’75.

Δε θα στο πω ποτέ αλλά να το ξέρεις :

I was the one who let you know I was your sorry ever after.

Λυπάμαι. Αλλά όχι πολύ. Έως καθόλου.

Giving me more and I ll defy cause you’re really only after..

Α, μη με βλέπετε έτσι, μες στην καλή χαρά είμαι..

Το αγάπησα το 09. Κάτι μου λέει πως θα είναι η καλύτερη χρονιά έβερ. Και ξέρετε κάτι ρε απανταχού παιδάκια της 3^ης λυκείου? Θα σκίσουμε ρε σεις!!! Θα σκίσουμε και θα πανηγυρίζουμε στα σχολεία μας και θα χοροπηδάμε –εγώ χοροπηδάω όταν πανηγυρίζω- και μετά θα τσακώσουμε τα κολλητάρια μας και θα την κάνουμε με αερόπλανα και βαπόρια –χμμ, καλύτερα με τρένα και βαπόρια, το αεροπλάνο είναι λίγο εξπένσιβ!

Κι όπως είπε το καλό μου, 2009 με τσαμπουκά!

η αισιοδοξία μια φορά, σε κακό δε θα μας βγει!

with passion and love

πολύ το γουστάρω το 2009!

ας σημειωθεί πως ακόμα αυτό το τραγούδι έχω για ξυπνητήρι. Τις κρατάω τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου =)

-Σήμερα δε θα βρω τίτλο-

Έβαλα το κινητό στο αθόρυβο. Το ξέρω πως θα χτυπήσει αλλά δε θέλω καθόλου μα καθόλου να το ακούσω. Αμέλησα και το άκουσα ήδη μια φορά.

Δε θα νιώσω άσχημα σήμερα. Σήμερα είναι η μέρα που είχα φυσική το πρωί και πέρασα καλά. Είναι η μέρα που θα κάνω επανάληψη για το διαγώνισμα –της φυσικής πάντα- και θα περιμένω με αγωνία να έρθει το αύριο το απόγευμα – ή το μεσημέρι; Πάντως δεν είναι η μέρα που θα νιώσω άσχημα, δεν είναι η μέρα που θα αρχίσω καβγά. Σήμερα δεν είμαι καν ο άνθρωπος που θα συνέχιζε καβγά που ξεκίνησε κάποιος άλλος.

Σήμερα είμαι αυτή που ακούει να πλακώνονται δίπλα της και κοιτάει απ το παράθυρο. Είμαι αυτή που δε θα απαντήσει στο μήνυμά σου και δε θα ανταποδώσει τις κακίες σου. Τις δικαιολογημένες κακίες σου. Τις κακίες που μου αξίζουν. Αλλά δε θα μπω καν στη διαδικασία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Δε χρειάζομαι υπεράσπιση, χρειάζομαι μόνο να συνεχίσω να είμαι εγώ κι αν με εμποδίσεις να το κάνω ή αν προκαλέσεις το χάσιμο του εαυτού…

Τα «λόγια» στο ριπήτ , ξέρεις απ τις ρόδες..

Μια ζωή τσαλακωμένη

Λόγια

Μια σελίδα πεταμένη

Σε μια γωνιά

Όνειρα κακογραμμένα

Λόγια

Δεν είμαι κακιά. Είμαι λίγο αψυχολόγητο τελευταία. Αλλά η Ντίνα λέει πως όλα της φαίνονται φυσιολογικά. Με τη Ντίνα καταλαβαινόμαστε. Κι εγώ νομίζω πως ό,τι ζω είναι σωστό.. μπορεί να πληγώνει –ποτέ επίτηδες. Αλλά δεν απογοητεύει. Συγκινεί θα έλεγα. Σε ταράζει, ακόμα κι εσύ ταράζεσαι. Κυρίως εσύ ταράζεσαι. Μα καλά τι αντίδραση ήταν αυτή; Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί να σ αγνοώ άραγε… θα σ αγνοώ όσο συμπεριφέρεσαι έτσι.

Έπειτα είσαι κι εσύ. Έγραψα το εσύ με τέτοιο χρώμα γιατί μοιάζει με τα μάτια σου. Κοίτα να δεις που πέσαμε σε καστανόξανθο, γαλανομάτη! Ρε συ, εμένα δε μου είχε αρέσει ποτέ πριν ξανθός! Κι έγραψα «ρε» γιατί το λέμε συχνά=) ρε χαζέ, ρε μόμολο, ρε φυτό, ρε τσαχπίνα, ρε γλύκα, ρε μικρή, ρε συ! Το ‘γραψα με τέτοιο χρώμα γιατί νιώθω φωτεινά χρωματιστή όταν μιλάμε. Και μιλάμε πολύ, μιλάμε συνέχεια και μιλάς ωραία.

Κι εσύ με εκδικείσαι – την ώρα που λες εμένα εκδικητική. Και δεν ξέρω τι να πω πέρα απ αυτά που είπα ήδη. Κι ήταν η πρώτη φορά που είμαι σίγουρη πως τα εννοούσα όλα. Κι εσύ δε με πιστεύεις. Είναι η τιμωρία του ψεύτη βλέπεις, η ανικανότητά του να πιστέψει, όχι να τον πιστέψουν. Εσύ πείθεις, το ομολογώ. Έπειθες. Πείθεις; ποιος νοιάζεται; εγώ ίσως. Μπορεί και όχι. Ποιος νοιάζεται;

Κι έχω να πω ακόμα κάτι:

Συγγνώμη και θέλω να σε μάθω!

Και δεν παραιτούμαι.

Αλλά μ αρέσει να το πιστεύεις και να μ αφήνεις ήσυχη.

hey, you were born, finish what was started..!

;-)

Ευτυχές και σ τ ο χ έ ρ ι μ α ς το νέο έτος!

Πόση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς
Και σε πετάει έξω ο υπολογιστής
Στον ξύπνο κόσμο έξω απ' το λογισμικό
Πως βρέθηκες ξανά εδώ

Που σου χτυπάν' την πόρτα νάνοι και παιδιά
Και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά
Κι εσύ που τόσο θα 'θελες να ξεχαστείς
Προφταίνεις κάτι να ευχηθείς.

Μα είν' αλήθεια πως ο χρόνος
Ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα
Κι είν' αλήθεια πως μετά τα τριάντα
Είναι δύσκολο να κάνεις αρχή
Κι είν' αλήθεια πως και φέτος
το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι
και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη
κι ο ύπνος το πρωί.

Μα κάποιος στρώνει τσόχα, κάποιος πλάι στο φως
Κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός
Και κάποιος γράφει σε CD μια συλλογή
Και κάποιος ντύνεται να βγει.

Κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς
Και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς
Ανοίγεις το παράθυρό σου και κοιτάς
Και σκέφτεσαι κι εσύ να πας.

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει
Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι
Και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει
Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή
Κι όποιος είπε "και του χρόνου"
θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος
Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος
Και πες το μου κι εσύ.

Φοίβος Δεληβοριάς - Και του χρόνου

Παλινδρόμηση

-->

15:24, περιμένω να πάει και 51 να παλινδρομήσω. Είδες που το είχα γράψει λάθος τελικά; Ένα λάμδα θέλει, όχι 2. Πάντα υπερβολική. Το ήξερα πως το ‘γραψα λάθος. Το ξέρω πως κάνω λάθος κι όμως το κάνω.

Η ώρα παλινδρομικός αριθμός. Πάει προς τα κει και μετά από τη μοιραία συνάντηση δύο ίδων αριθμών γυρίζει πίσω. Μου θυμίζει στάσιμο κύμα και ψ=2Ασυν(2πχ/λ)*ημ(2πt/T). Μμμμμ, τη θυμάμαι την εξίσωση. Έχω ελπίδες για αναίμακτη επανάληψη. Δεν κλέβω, στο υπόσχομαι δεν άνοιξα το βιβλίο.

Παλινδρόμηση. Στους αριθμούς , κατανοητό. Σε ζωγραφιά, το φαντάζεσαι? Όμορφο. Στο μυαλό μου το βλέπεις? Χάος. Μπρος- πίσω. Τικ- τακ. Σωστό-λάθος. Καλό-κακό. Δεν πάνε στο διάολο όλα τους? Αναποφάσιστη, κυκλοθυμική. Υστερική, λες(?).Μικρές προτάσεις, ελάχιστα ρήματα. Σε κουράζω? Ωραία.

Ραδιόφωνο, ένταση “all I want is to see you in terrible pain..”. Ψέμμα φριχτό. Λυπήθηκα τον τραγουδιστή. “Can’t believe you were once just like anyone else, then you grew and became like the devil himself…”, ψέμα κι αυτό. Το αγάπησα το τραγουδάκι. “Pray to god I can think of a nice thing to say, but I don’t think I can so fuck you anyway...” . το αγάπησα γιατί δεν έχει τίποτα από μένα, δε μου μοιάζει καθόλου.

Δωμάτιο, ένταση. Δύναμη, βιβλία στον τοίχο. «το αντίθετο της βίας δεν είναι η μη- βία. είναι η δύναμη». Μαλβίνα –από κάπου τ αντέγραψε, αλλά ποιος νοιάζεται? για μένα είναι Μαλβίνα.

Εκνευρισμός –φύγε θα μου περάσει. Ηρεμία –έλα δω θα τη διατηρήσω.

Όλα ορθά κοφτά. Δεν λακωνίζω, το παίζω απλή. Το παίζω απλή, να νιώσω για λίγο πως μπορώ να γράφω νευρικά και να σε τσατίσω, να νιώσω αστόλιστη για λίγο απεριποίητη.

Μα τι ευκολόπιστος,είμαι κοκέτα, το ξέχασες? Το ξέρεις. Δεν το ξέρεις. Δε θα το μάθεις. Θα δεις. Έλα. Έλα να δεις.

Καινούρια σκουλαρικιά στα αυτιά μου, ροκ σκουλαρίκια. Νύχια χωρίς χρώμα, μόνο μακριά. Δαχτυλίδια μαύρα, σκαλιστά δαχτυλίδια. Το παίζω τυπάκι.

Με αντιπαθείς, το ξέρω, με κακομαθαίνεις επίτηδες.

Σκουφιά για το κρύο και μπερές. Γάντια ποτέ, να φαίνονται τα νύχια και τα δαχτυλίδια μου. Να μπορώ να ανοιγοκλείνω το φερμουάρ και να ανάβω τσιγάρο.

Με αντιπαθείς ακόμα περισσότερο, με βρίσκεις δήθεν.

Ντύνομαι το χριστουγεννιάτικο εαυτό μου και βγαίνω έξω. Φοράω φουστάνι, πάντα σε αποχρώσεις του μαύρου. (Τι λες ηλίθια! Το μαύρο δεν είναι χρώμα είναι σκιά, μην το ξεχνάς. Ούτε το άσπρο είναι χρώμα είναι φως.) δε γελάω μόνη μου όπως άλλες φορές. Δεν είμαι δυστυχισμένη. Είμαι μόνο εγώ μια μέρα παλινδρομική, μια μέρα χωρίς ήλιο και χωρίς πολύ κρύο.

Θέλω μπισκοτά να μυρίζουν κανέλα και ζεστή σοκολάτα σε μαγαζιά με μπλε τοίχους.

Η Ρίτα αλλάζει

Kοιτάω το ρολόι αρκετά συχνά. Δε με νοιάζει τόσο τι ώρα είναι, μόνο να δω τη μορφή της ώρας..

Η καλύτερή μου είναι το 12:21 ή το 15:51 και το 23:32

Σκέφτομαι πως η ώρα είναι παλλινδρομικός αριθμός, κι ανάθεμα αν το γράφω σωστά.

Μετά ακούω -πάλι- ξύλινα σπαθιά και προσδιορίζω τι είναι αυτό που γουστάρω τόσο σε σένα. Είναι εγώ. Είναι που μαζί σου νιώθω κορίτσι των ξύλινων σπαθιών, σαν τη Λόλα και τη Ρίτα σαν παραμύθι όμορφη, σαν ζωγραφιά και η ρίτα αλλάζει τώρα πια δεν την τρομάζει, η νύχτα, τα φώτα και σαν το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας..

σαχλαμάρες.

Μετά αναθεωρώ, δεν είμαι δα τόσο χαμένη σε σένα. Είναι μόνο που διάβασα Μαλβίνα κι ήθελα να γράψω καψουρευτικά. Χμμμ, ξέρεις κάτι? Καλά έκανα.

Γι αυτήν στα χέρια μαχαιριές, σημάδια... του ρου ρουυυυ

getting away with it all messed up..

Είναι η δεύτερη φορά που νιώθω τόσο άδεια.
Και την πρώτη πάλι εσύ το είχες κάνει.
Εξαφανίσου.

are you aching for the blame? That's ok..

σε προσπερνώ, μα σ'έχω για λιμάνι..

- και τώρα τι?
- εμένα ρωτάς?

Σ' ακολουθώ, σαν φως αχνό
μέσα στην καταιγίδα, ζω στο βυθό
μα σ' έχω για πυξίδα

Πριν να χαθώ μες στο κενό
σαν αστραπή σε είδα, γλυκιά ηχώ
να σπας την αλυσίδα

Μα το κορμί είν' αφορμή σε μια πορεία
και η σοφία το τέρμα της
Τρίζουν αρμοί σαν οδυρμοί και απλώνει η νύχτα
σεντόνια δίχτυα, το δέρμα της

Σαν να γυρνώ σ' ότι αγαπώ
όμως αυτό δε φτάνει, σε προσπερνώ
μα σ' έχω για λιμάνι

Κρατώ κρυφό ό,τι μισώ
σ' ένα πυκνό σκοτάδι, πανί λευκό
κρατάω για σημάδι

so in love with you

σου άπλωνα το χέρι..

Πάλι καλά που δεν μπήκα το πρωί γιατί θα πόσταρα την διαμαντένια προβλήτα και θα λεγα τι πολλά νεύρα που έχω..

τώρα θα ποστάρω το λαβωμένο ξωτικό και θα πω τι ήρεμη που είμαι =)

enjoy ;-)