Λοιπόν δυο λόγια για το πρωινό ξύπνημα:
1. είναι ωραίο.
2. αλλά με την κατάλληλη μουσική
και τι εννοώ?
Η κατάλληλη μουσική για να ξυπνήσεις δεν είναι η αγαπημένη σου μουσική. Για τον πολύ απλό λόγο: ωραία τα διάφανα κρίνα δε λέω. Ωραίοι και οι στέρεο νόβα. Ε δεν ξυπνάς. Ε τι να κάνουμε,δεν ξυπνάς ρε φίλε. Άντε το πολύ ν'ακούσεις ένα τραγούδι που σ'αρέσει,να μείνεις ξύπνιος για κανα 3λεπτό μέχρι να τελειώσει και μετά καληνύχτα σας πάλι.
Όοοχι,η σωστή μουσική είναι ο kiss fm -εδώ στα μέρη μου δηλαδή,και κατά την άποψή μου και για το άτομό μου. Γιατί άμα ξυπνήσεις με το ραδιόφωνο -που με το ραδιόφωνο ξυπνάω- με την ένταση λίγο πιο δυνατά απ'ό,τι θα 'πρεπε και ξαφνικά ακούς το diamonds in the sky, ε σε πιάνει μια όρεξη, ένα κάτι,ένα να σηκωθείς όρθια στο κρεβάτι και να πάρεις το πορτατίφ για μικρόφωνο. Μπράβο Ριάνα,μπράβο κοπελάρα μου, όχι μπράβο,σ'ευχαριστώ.
Κι όλον αυτόν τον ενθουσιασμό πολύ τον χρειάζομαι σήμερα, γιατί αν όντως γίνεται να πεθάνει κανείς απ'την κούραση,εγώ σήμερα θα το πάθω. Αλλά όχι ρε, diamonds in the sky λέμε. Και ντάξει κι ο καφές κι οι βιταμίνες,βοηθάνε κι αυτά.
Cheers :)
Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2014
Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014
message in a bottle
Σήμερα πήγα στο στέκι με την Ε., όπως κάθε Κυριακή. Μόνο που σήμερα όποτε ήθελα να καπνίσω έπρεπε να βγαίνω έξω. Έκανα δύο τσιγάρα έξω με την Ε. κι ένα μόνη μου. Και δεν με πείραζε. Και σκέφτηκα πως,εντάξει,άμα μπορώ να συνηθίσω τον αντικαπνιστικό, μάλλον δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορώ να το συνηθίσω.
Βασικά να σας πω κι ένα μυστικό: όλα συνηθίζονται.
Κι όταν λέμε όλα,εννοούμε όλα.
Γιατί ρε παιδί μου είναι κι εκείνη η ατάκα που λέει damaged people are dangerous,they know they can survive. Ε η αλήθεια είναι πως we know it, and we can.
Επίσης αυτή την ταινία πρέπει να τη δω.
Βασικά να σας πω κι ένα μυστικό: όλα συνηθίζονται.
Κι όταν λέμε όλα,εννοούμε όλα.
Γιατί ρε παιδί μου είναι κι εκείνη η ατάκα που λέει damaged people are dangerous,they know they can survive. Ε η αλήθεια είναι πως we know it, and we can.
Επίσης αυτή την ταινία πρέπει να τη δω.
Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014
Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014
love will tear us apart...again
Βλέπω όνειρα,πολλά,κάθε μέρα.
Και κάθε μέρα ξυπνάω και σκέφτομαι τον ίδιο στίχο.
Πάλι ξύπνησα με κάτι όνειρα μισά και τρομαγμένα.
Κοίταξα από ένα παράθυρο στο κέντρο της πόλης
και κάπου υπήρχε ένα μακρόστενο κομμάτι ουρανού.
Κλισέ,ξέρω
πόσες φορές θα το πούμε;
Ύστερα παρατήρησα τους φίλους μου και σκέφτηκα πως έχουν στα μάτια τους ρυτίδες γέλιου και πως αν δεν έχουν τότε θα αποκτήσουν.
Είναι οι καλύτερες ρυτίδες,ξέρεις.
Έχω στο μυαλό μου συνέχεια μουσική
Αυτό με το γρήγορο πλάνο που καίγεται ολοσχερώς
Κι εκείνο τον στίχο που είναι γραμμένος στον μικρό μαυροπίνακα
αν δεν φαντάζεσαι φωτιές,με κάρβουνα μην παίζεις.
And I've been putting out the fire with gasoline.
Κι είναι κι εκείνη η παρομοίωση η τόσο πετυχημένη.
Πετυχημένες παρομοιώσεις κάνεις μόνο όταν τις χρειάζεσαι,
αυτό έχω καταλάβει.
Ναι,οι παρομοιώσεις είναι καμιά φορά αναγκαίες
Περιορίζουν τη μοναξιά
Όταν κάτι μοιάζει με κάτι άλλο τότε αυτό το κάτι δεν είναι μοναδικό.
Είδα στον ύπνο μου πως τέλειωσε η σβήστρα μου.
Μα πότε έκανα τόσα πολλά λάθη;
Και κάθε μέρα ξυπνάω και σκέφτομαι τον ίδιο στίχο.
Πάλι ξύπνησα με κάτι όνειρα μισά και τρομαγμένα.
Κοίταξα από ένα παράθυρο στο κέντρο της πόλης
και κάπου υπήρχε ένα μακρόστενο κομμάτι ουρανού.
Κλισέ,ξέρω
πόσες φορές θα το πούμε;
Ύστερα παρατήρησα τους φίλους μου και σκέφτηκα πως έχουν στα μάτια τους ρυτίδες γέλιου και πως αν δεν έχουν τότε θα αποκτήσουν.
Είναι οι καλύτερες ρυτίδες,ξέρεις.
Έχω στο μυαλό μου συνέχεια μουσική
Αυτό με το γρήγορο πλάνο που καίγεται ολοσχερώς
Κι εκείνο τον στίχο που είναι γραμμένος στον μικρό μαυροπίνακα
αν δεν φαντάζεσαι φωτιές,με κάρβουνα μην παίζεις.
And I've been putting out the fire with gasoline.
Κι είναι κι εκείνη η παρομοίωση η τόσο πετυχημένη.
Πετυχημένες παρομοιώσεις κάνεις μόνο όταν τις χρειάζεσαι,
αυτό έχω καταλάβει.
Ναι,οι παρομοιώσεις είναι καμιά φορά αναγκαίες
Περιορίζουν τη μοναξιά
Όταν κάτι μοιάζει με κάτι άλλο τότε αυτό το κάτι δεν είναι μοναδικό.
Είδα στον ύπνο μου πως τέλειωσε η σβήστρα μου.
Μα πότε έκανα τόσα πολλά λάθη;
Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014
spend the night*
Σκέφτηκα κάποιον να μου κρατάει το χέρι.
Και σκέφτηκα πως αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσα να συνηθίσω. Σκέφτηκα πως αυτό είναι κάτι που θα 'θελα να το συνηθίσω. Όχι με την έννοια του να το βαρεθώ. Απλώς να συμβαίνει συχνά. Θα μπορούσα αυτό να συμβαίνει συχνά, θα με έκανε χαρούμενη.
Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια. Σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Όταν γελάς κι όταν κλαις κι όταν κοιμάσαι κι όταν -cut.
Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια.
Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους ανθρώπους για τις σχέσεις. Προσπαθώ πολύ να 'μαι λογική και ρεαλίστρια κι ώρες ώρες τα καταφέρνω πολύ καλά γιατί δεν είμαι χαζό κορίτσι, είμαι ένα κορίτσι που ξέρει πολύ καλά.
Αλλά δεν είμαι η βασίλισσα του πάγου.
Είμαι απλά ένα κορίτσι που θέλει να του κρατάνε το χέρι και να κοιμούνται μαζί του και να του παίρνουν τις κουβέρτες και να του γυρνάνε την πλάτη στον ύπνο τους...και να της κρατάνε το χέρι στον ύπνο τους.
*it's cold outside
Και σκέφτηκα πως αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσα να συνηθίσω. Σκέφτηκα πως αυτό είναι κάτι που θα 'θελα να το συνηθίσω. Όχι με την έννοια του να το βαρεθώ. Απλώς να συμβαίνει συχνά. Θα μπορούσα αυτό να συμβαίνει συχνά, θα με έκανε χαρούμενη.
Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια. Σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Όταν γελάς κι όταν κλαις κι όταν κοιμάσαι κι όταν -cut.
Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια.
Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους ανθρώπους για τις σχέσεις. Προσπαθώ πολύ να 'μαι λογική και ρεαλίστρια κι ώρες ώρες τα καταφέρνω πολύ καλά γιατί δεν είμαι χαζό κορίτσι, είμαι ένα κορίτσι που ξέρει πολύ καλά.
Αλλά δεν είμαι η βασίλισσα του πάγου.
Είμαι απλά ένα κορίτσι που θέλει να του κρατάνε το χέρι και να κοιμούνται μαζί του και να του παίρνουν τις κουβέρτες και να του γυρνάνε την πλάτη στον ύπνο τους...και να της κρατάνε το χέρι στον ύπνο τους.
*it's cold outside
Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014
lift up the receiver, I'll make you a believer*
πάρτε αυτό γιατί το σκέφτομαι αυτές τις μέρες
και γιατί είναι υπέροχη σειρά και γιατί η 2η σαιζόν ξεκινάει τη μέρα που τελειώνει η εξεταστική κι αυτό είναι στις 14 φεβρουαρίου και ναι έχουμε κάνει πολλά αστεία γι αυτή τη σύμπτωση.
Έχω σχέδια που λες για του αγ.βαλεντίνου, σχεδιάζω να βρίσκομαι σε κάποιο τραίνο. Κι όπου και να πηγαίνω ωραία θα'ναι γιατί ο,τιδήποτε εμπεριέχει ένα τραίνο είναι ωραίο.
Και σήμερα δίνω δύσκολο μάθημα αλλά ωραίο μάθημα.
Και βάφτηκα κιόλας για πολύ συγκεκριμένο λόγο: γιατί αν γράψω καλά θα νιώθω και έξυπνη και όμορφη κι αν δε γράψω καλά θα νιώθω χαζή αλλά όμορφη παρ'όλα αυτά. Είναι μια τακτική που χρησιμοποιώ συχνά τελευταία. Όταν νιώθω πως κάτι πρόκειται να μην πάει καλά, το κάνω με κραγιόν. Γιατί όσο στραβά κι αν πάει,τουλάχιστον θα'μαι ένα κορίτσι με κραγιόν.
Και τώρα που είπα κραγιόν, συγκινήθηκα πάλι, εδώ και λίγες μέρες η λέξη κραγιόν έχει πάρει για πάντα άλλη σημασία και σκέφτομαι ένα ροζ κραγιόν και χαμογελάω και σκέφτομαι πάλι τον Λειβαδίτη γιατί λέει είναι κάποιοι άνθρωποι τόσο πολύ ξεχωριστοί που αξίζει να ζεις για να τους συναντήσεις.
:)
ΥΓ κι επειδή είμαστε και του σκληρού ήχου τελευταία:
* http://www.youtube.com/watch?v=Rl6fyhZ0G5E
και γιατί είναι υπέροχη σειρά και γιατί η 2η σαιζόν ξεκινάει τη μέρα που τελειώνει η εξεταστική κι αυτό είναι στις 14 φεβρουαρίου και ναι έχουμε κάνει πολλά αστεία γι αυτή τη σύμπτωση.
Έχω σχέδια που λες για του αγ.βαλεντίνου, σχεδιάζω να βρίσκομαι σε κάποιο τραίνο. Κι όπου και να πηγαίνω ωραία θα'ναι γιατί ο,τιδήποτε εμπεριέχει ένα τραίνο είναι ωραίο.
Και σήμερα δίνω δύσκολο μάθημα αλλά ωραίο μάθημα.
Και βάφτηκα κιόλας για πολύ συγκεκριμένο λόγο: γιατί αν γράψω καλά θα νιώθω και έξυπνη και όμορφη κι αν δε γράψω καλά θα νιώθω χαζή αλλά όμορφη παρ'όλα αυτά. Είναι μια τακτική που χρησιμοποιώ συχνά τελευταία. Όταν νιώθω πως κάτι πρόκειται να μην πάει καλά, το κάνω με κραγιόν. Γιατί όσο στραβά κι αν πάει,τουλάχιστον θα'μαι ένα κορίτσι με κραγιόν.
Και τώρα που είπα κραγιόν, συγκινήθηκα πάλι, εδώ και λίγες μέρες η λέξη κραγιόν έχει πάρει για πάντα άλλη σημασία και σκέφτομαι ένα ροζ κραγιόν και χαμογελάω και σκέφτομαι πάλι τον Λειβαδίτη γιατί λέει είναι κάποιοι άνθρωποι τόσο πολύ ξεχωριστοί που αξίζει να ζεις για να τους συναντήσεις.
:)
ΥΓ κι επειδή είμαστε και του σκληρού ήχου τελευταία:
* http://www.youtube.com/watch?v=Rl6fyhZ0G5E
Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014
vicarious
Ή πολύ αντιπροσωπευτικό ή καθόλου.
Αυτές οι μέρες είναι ή πολύ ή καθόλου αντιπροσωπευτικό δείγμα του εαυτού μου.
Η σοφή μου φίλη παρατήρησε πως τελευταία ακούω τραγούδια με σκληρό ήχο. Σωστή παρατήρηση ήταν,αφού είπαμε, είναι σοφή φίλη. Κι εγώ συνέχισα να ακούω τραγούδια με σκληρό ήχο, όχι επίτηδες. Κι αν σταματούσα να ακούω τραγούδια με σκληρό ήχο κι αυτό δε θα το 'κανα επίτηδες. Είναι αυτό που σου λείπει κάθε φορά, αυτό που σου λείπει έχεις ανάγκη να αναπληρώσεις υπέρ του δέοντος. Κάπου διάβασα πρόσφατα τη φράση "υπέρ του δέοντος",είχα καιρό να τη δω και να τη χρησιμοποιήσω. Λες να τα κάνω όλα κατά το δέον? Μπα, αυτό μια φορά αποκλείεται.
Αυτό που σου λείπει, που λες, αυτό είναι το θέμα.
Δεν υπάρχει ρε συ such thing as "αντιπροσωπευτικό". Vicarious. Κανείς μας δεν είναι ένα πράγμα πάντα, κάθε στιγμή και κάθε μέρα. Είμαστε πολλά πράγματα. Είμαι το κοριτσάκι που ακούει χαζοχαρούμενα τραγουδάκια μιας τύπισσας με γαλλική προφορά, που οι φίλοι μου κοροϊδεύουν κάθε φορά που βάζω πάλι Δεληβοριά. Κι είμαι και το κορίτσι που ακούει αυτό
και σκέφτεται you bring me closer to god -και σκέφτεται κι άλλα περισσότερο inappropriate.
Μπα. ξαφνικά δεν έχω διάθεση να πω τι είδους κορίτσι είμαι.
Το τι άνθρωπος είσαι,δεν είναι κάτι που θα'πρεπε να χρειάζεται να το πεις.
Don't get me wrong,I'm all for να λέμε τι νιώθουμε και τι σκέφτομαστε and so on,and so on.
Αλλά ακόμα κι αν αυτό δυσκολεύει τις ανθρώπινες σχέσεις, ναι ακόμα και τότε, πιστεύω πως κάποια πράγματα πρέπει να μη χρειάζεται να τα πεις. Κάποια πράγματα πρέπει απλώς να γίνονται αντιληπτά.
Αλλά αυτή μάλλον είναι μια πολύ λάθος άποψη και αίσθηση που έχω για τους ανθρώπους γιατί συχνά καταλήγω να λέω αυτό το ανέκδοτο για εκείνον τον τύπο με τον γρύλο.
Ναι ,ντάξει άδικο έχω. Κανείς δεν υποχρεούται να μυρίσει τα νύχια του επειδή εσύ δεν είχες όρεξη να αναλύσεις.
Αλλά και κανείς δεν υποχρεούται να'χει όρεξη να αναλύσει,έτσι?
Οκ,ούτε εγώ δε βγάζω νόημα.
Τόσο ανόητη.
Μικρή κι ανόητη.
Αυτές οι μέρες είναι ή πολύ ή καθόλου αντιπροσωπευτικό δείγμα του εαυτού μου.
Η σοφή μου φίλη παρατήρησε πως τελευταία ακούω τραγούδια με σκληρό ήχο. Σωστή παρατήρηση ήταν,αφού είπαμε, είναι σοφή φίλη. Κι εγώ συνέχισα να ακούω τραγούδια με σκληρό ήχο, όχι επίτηδες. Κι αν σταματούσα να ακούω τραγούδια με σκληρό ήχο κι αυτό δε θα το 'κανα επίτηδες. Είναι αυτό που σου λείπει κάθε φορά, αυτό που σου λείπει έχεις ανάγκη να αναπληρώσεις υπέρ του δέοντος. Κάπου διάβασα πρόσφατα τη φράση "υπέρ του δέοντος",είχα καιρό να τη δω και να τη χρησιμοποιήσω. Λες να τα κάνω όλα κατά το δέον? Μπα, αυτό μια φορά αποκλείεται.
What if I say I will never surrender?
Αυτό που σου λείπει, που λες, αυτό είναι το θέμα.
Δεν υπάρχει ρε συ such thing as "αντιπροσωπευτικό". Vicarious. Κανείς μας δεν είναι ένα πράγμα πάντα, κάθε στιγμή και κάθε μέρα. Είμαστε πολλά πράγματα. Είμαι το κοριτσάκι που ακούει χαζοχαρούμενα τραγουδάκια μιας τύπισσας με γαλλική προφορά, που οι φίλοι μου κοροϊδεύουν κάθε φορά που βάζω πάλι Δεληβοριά. Κι είμαι και το κορίτσι που ακούει αυτό
και σκέφτεται you bring me closer to god -και σκέφτεται κι άλλα περισσότερο inappropriate.
Μπα. ξαφνικά δεν έχω διάθεση να πω τι είδους κορίτσι είμαι.
Το τι άνθρωπος είσαι,δεν είναι κάτι που θα'πρεπε να χρειάζεται να το πεις.
Don't get me wrong,I'm all for να λέμε τι νιώθουμε και τι σκέφτομαστε and so on,and so on.
Αλλά ακόμα κι αν αυτό δυσκολεύει τις ανθρώπινες σχέσεις, ναι ακόμα και τότε, πιστεύω πως κάποια πράγματα πρέπει να μη χρειάζεται να τα πεις. Κάποια πράγματα πρέπει απλώς να γίνονται αντιληπτά.
Αλλά αυτή μάλλον είναι μια πολύ λάθος άποψη και αίσθηση που έχω για τους ανθρώπους γιατί συχνά καταλήγω να λέω αυτό το ανέκδοτο για εκείνον τον τύπο με τον γρύλο.
Ναι ,ντάξει άδικο έχω. Κανείς δεν υποχρεούται να μυρίσει τα νύχια του επειδή εσύ δεν είχες όρεξη να αναλύσεις.
Αλλά και κανείς δεν υποχρεούται να'χει όρεξη να αναλύσει,έτσι?
Οκ,ούτε εγώ δε βγάζω νόημα.
Τόσο ανόητη.
Μικρή κι ανόητη.
Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014
we shall survive :)
Είχα γράψει πολλά αλλά αποφάσισα πως δεν ήταν ανάγκη.
Σκεφτόμουν απλώς πως έχω κι ένα 3ο χαμόγελο:
Του οποίου η αξία πολλαπλασιάζεται στην εξής περίπτωση: στην περίπτωση που άκουσες ή έπαθες κάτι στο οποίο δεν μπορείς να αντιδράσεις φυσιολογικά -ή και καθόλου- και νιώθεις πως ή θα σκάσεις ή θα χτυπήσεις άνθρωπο ή θα χαμογελάσεις...κοντεσέντενγκλυ...κοιτώντας τη φίλη σου.
Ναι,τότε δε θες πια,ούτε να σκάσεις,ούτε να χτυπήσεις άνθρωπο. Θες μόνο να κοιτάξεις τη φίλη,να σκεφτείτε το ίδιο πράγμα και να προσπαθήσετε να μη γελάσετε. Όχι πια με κοντεσέντινγκ χαμόγελο. Με ασυγκράτητο,φωναχτό γέλιο.
Αυτά τα συγκαταβατικά,συνομωτικά χαμόγελα μεταξύ φίλων...νομίζω είναι αρκετά για να κάνουν σκόνη ο,τιδήποτε σε βασανίζει,οποιαδήποτε στιγμή.
(Μ)πέννυ εντ δε τζετς :)
YΓ ε μα φυσικά και βλέπω ρομκομ. κορίτσι είμαι.
Σκεφτόμουν απλώς πως έχω κι ένα 3ο χαμόγελο:
το λεγόμενο κοντεσέντινγκ.
Του οποίου η αξία πολλαπλασιάζεται στην εξής περίπτωση: στην περίπτωση που άκουσες ή έπαθες κάτι στο οποίο δεν μπορείς να αντιδράσεις φυσιολογικά -ή και καθόλου- και νιώθεις πως ή θα σκάσεις ή θα χτυπήσεις άνθρωπο ή θα χαμογελάσεις...κοντεσέντενγκλυ...κοιτώντας τη φίλη σου.
Ναι,τότε δε θες πια,ούτε να σκάσεις,ούτε να χτυπήσεις άνθρωπο. Θες μόνο να κοιτάξεις τη φίλη,να σκεφτείτε το ίδιο πράγμα και να προσπαθήσετε να μη γελάσετε. Όχι πια με κοντεσέντινγκ χαμόγελο. Με ασυγκράτητο,φωναχτό γέλιο.
Αυτά τα συγκαταβατικά,συνομωτικά χαμόγελα μεταξύ φίλων...νομίζω είναι αρκετά για να κάνουν σκόνη ο,τιδήποτε σε βασανίζει,οποιαδήποτε στιγμή.
(Μ)πέννυ εντ δε τζετς :)
YΓ ε μα φυσικά και βλέπω ρομκομ. κορίτσι είμαι.
Well I feel like they're talking in a language I don't speak*
Όταν ήμουν 16 πήγαινα γαλλικά κάπου στη Ναυαρίνου. Οι μόνες φορές που κάπνιζα ήταν στο δρόμο για τα γαλλικά. Οι αγαπημένες μου στιγμές ήταν εκείνο το χειμώνα του 2007,που νύχτωνε νωρίς, εγώ περπατούσα στην Εγνατία κρατώντας ένα τσιγάρο με τα κομμένα γάντια μου. Κι ήταν σκοτείνα και καθόλου τρομακτικά,ήταν σκοτεινά και καθησυχαστικά -κι ίσως τίποτα άλλο εκείνη τη χρονιά να μην ήταν καθησυχαστικό. Και ο τρόπος που το φως της καύτρας έσπαγε το σκοτάδι,θα ορκιζόμουν πως ήταν απ'τα ομορφότερα θεάματα που έχω αντικρύσει.
Κι από τότε αγαπώ τις καύτρες και τα σκοτεινά μέρη χωρίς πολύ κόσμο. Προσπαθώ να κοιτάω την άκρη απ'το τσιγάρο μου ή να βρίσκω μια επιφάνεια που γυαλίζει. Η επιφάνεια απλώς θα γυαλίζει και δε θα δείχνει τίποτα γιατί όλα θα'ναι σκοτεινά. Μέχρι να τραβήξεις μια ρουφηξιά και τότε θα φανεί ένα πορτοκαλί φωτάκι κι ύστερα θα σβήσει πάλι. Σαν φάρος.
Και που λες περπατούσα στην Εγνατία μέχρι να χρειαστεί να στρίψω στη Ναυαρίνου. Και προσπερνούσα το φροντιστήριο των γαλλικών γιατί είχα μια τελετουργία. Πήγαινα στα αρχαία που είναι πιο κοντά στην Τσιμισκή,εκεί στο αδιέξοδο,ακουμπούσα στα κάγκελα κι έκανα ένα ακόμα τσιγάρο ακούγοντας το Talk των Coldplay. Γιατί το 2007 τίποτα δεν ήταν καθησυχαστικό κι ήταν σαν όλοι να μιλάνε σε μια γλώσσα που δεν ήξερα και να απευθύνονται σε μενα.
...and they're talking it to me*
Κι από τότε αγαπώ τις καύτρες και τα σκοτεινά μέρη χωρίς πολύ κόσμο. Προσπαθώ να κοιτάω την άκρη απ'το τσιγάρο μου ή να βρίσκω μια επιφάνεια που γυαλίζει. Η επιφάνεια απλώς θα γυαλίζει και δε θα δείχνει τίποτα γιατί όλα θα'ναι σκοτεινά. Μέχρι να τραβήξεις μια ρουφηξιά και τότε θα φανεί ένα πορτοκαλί φωτάκι κι ύστερα θα σβήσει πάλι. Σαν φάρος.
Και που λες περπατούσα στην Εγνατία μέχρι να χρειαστεί να στρίψω στη Ναυαρίνου. Και προσπερνούσα το φροντιστήριο των γαλλικών γιατί είχα μια τελετουργία. Πήγαινα στα αρχαία που είναι πιο κοντά στην Τσιμισκή,εκεί στο αδιέξοδο,ακουμπούσα στα κάγκελα κι έκανα ένα ακόμα τσιγάρο ακούγοντας το Talk των Coldplay. Γιατί το 2007 τίποτα δεν ήταν καθησυχαστικό κι ήταν σαν όλοι να μιλάνε σε μια γλώσσα που δεν ήξερα και να απευθύνονται σε μενα.
...and they're talking it to me*
Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014
lay down like a naked dead body*
Σήμερα σκεφτόμουν πως πολλά πράγματα που με αφορούν,έχουν διχασμένη προσωπικότητα.
Για παράδειγμα αυτό το χαμόγελό μου* έχω δύο χαμόγελα. Έχω αυτό το γλυκό και τρυφερό -και θλιμμένο,σύμφωνα με κάποιους. Κι έχω κι αυτό που η καθηγήτρια των αγγλικών μου το έλεγε "the cat swallowed the canary".
Ή ας πούμε το τραπέζι στο παράθυρο. Το τραπέζι στο παράθυρο δεν είναι γραφείο,είναι τραπέζι. Χρησιμοποιείται σαν γραφείο αλλά είναι καλύτερα που είναι τραπέζι γιατί τα γραφεία είναι αυστηρά. Δεν έχει πάνω υπολογιστή,εξάλλου είναι σε παράθυρο,ο υπολογιστής θα τα κατέστρεφε όλα. Και κοίτα τώρα τι έχει πάνω αυτό το τραπέζι: έχει αρωματικά κεριά -3 στον αριθμό-, έχει ένα σημειωματάριο με μυστικά, έχει τις Συνήθεις Διαφορικές Εξισώσεις κι ένα τετράδιο που χρησιμεύει στην επανάληψη κι έχει και τη μελαγχολία του Παρισιού του Μπωντλαιρ κι ένα τετράδιο χωρίς γραμμές. Αυτό το τραπέζι είναι το αγαπημένο μου οξύμωρο μέσα στο σπίτι. Γιατί οξύμωρα υπάρχουν κι άλλα εδώ μέσα.
Απορώ γιατί έβαλα να ακούσω το sunday mornings του Κασετόφωνου. Αφού δεν είναι όλες οι Κυριακές ίδιες. Δεν είναι καμιά μέρα ίδια με την άλλη κι εγώ σήμερα δε νιώθω σάντευ μόρνινγκ ούτε σάντευ αφτερνούν φορ δατ μάτερ. Νιώθω ακόμα αντεργκράουντ και κάπως σκοτεινή και θέλω να ακούω συνεχώς αυτό, θέλω το δωμάτιό μου να μην έχει πολύ φως κι ο καιρός να μην έχει πολύ ήλιο και να'ναι χειμώνας όπως θα 'πρεπε -κι όπως είναι- γιατί οι αλκυονίδες είναι ωραίες δε λέω, αλλά πώς θα τις εκτιμήσεις αν δεν ακολουθήσει το κρύο και η σκοτεινιά.
Κι ύστερα σκέφτομαι πως αύριο είναι Δευτέρα κι ο κόσμος θα γεμίσει ανθρώπους κυριακάτικα θλιμμένους**,όπως κάθε Δευτέρα.
* δατ
**Λειβαδίτης- φωτισμένο παράθυρο
Για παράδειγμα αυτό το χαμόγελό μου* έχω δύο χαμόγελα. Έχω αυτό το γλυκό και τρυφερό -και θλιμμένο,σύμφωνα με κάποιους. Κι έχω κι αυτό που η καθηγήτρια των αγγλικών μου το έλεγε "the cat swallowed the canary".
Ή ας πούμε το τραπέζι στο παράθυρο. Το τραπέζι στο παράθυρο δεν είναι γραφείο,είναι τραπέζι. Χρησιμοποιείται σαν γραφείο αλλά είναι καλύτερα που είναι τραπέζι γιατί τα γραφεία είναι αυστηρά. Δεν έχει πάνω υπολογιστή,εξάλλου είναι σε παράθυρο,ο υπολογιστής θα τα κατέστρεφε όλα. Και κοίτα τώρα τι έχει πάνω αυτό το τραπέζι: έχει αρωματικά κεριά -3 στον αριθμό-, έχει ένα σημειωματάριο με μυστικά, έχει τις Συνήθεις Διαφορικές Εξισώσεις κι ένα τετράδιο που χρησιμεύει στην επανάληψη κι έχει και τη μελαγχολία του Παρισιού του Μπωντλαιρ κι ένα τετράδιο χωρίς γραμμές. Αυτό το τραπέζι είναι το αγαπημένο μου οξύμωρο μέσα στο σπίτι. Γιατί οξύμωρα υπάρχουν κι άλλα εδώ μέσα.
Απορώ γιατί έβαλα να ακούσω το sunday mornings του Κασετόφωνου. Αφού δεν είναι όλες οι Κυριακές ίδιες. Δεν είναι καμιά μέρα ίδια με την άλλη κι εγώ σήμερα δε νιώθω σάντευ μόρνινγκ ούτε σάντευ αφτερνούν φορ δατ μάτερ. Νιώθω ακόμα αντεργκράουντ και κάπως σκοτεινή και θέλω να ακούω συνεχώς αυτό, θέλω το δωμάτιό μου να μην έχει πολύ φως κι ο καιρός να μην έχει πολύ ήλιο και να'ναι χειμώνας όπως θα 'πρεπε -κι όπως είναι- γιατί οι αλκυονίδες είναι ωραίες δε λέω, αλλά πώς θα τις εκτιμήσεις αν δεν ακολουθήσει το κρύο και η σκοτεινιά.
Κι ύστερα σκέφτομαι πως αύριο είναι Δευτέρα κι ο κόσμος θα γεμίσει ανθρώπους κυριακάτικα θλιμμένους**,όπως κάθε Δευτέρα.
* δατ
**Λειβαδίτης- φωτισμένο παράθυρο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)