just spend the night

Θέλω να σου ζητήσω να μείνεις εδώ.
Μόνο για σήμερα.
Δε θα 'χεις κι άλλη ευκαιρία εξάλλου.
Μόνο για σήμερα.
Κι ας μην τα πάω καλά με τους αποχωρισμούς.
Δε θα στο ζητήσω, θα δεις.

Θέλω να σου ζητήσω να ρομαντζάρουμε σήμερα.
Να πάμε στην ταράτσα και να κοιτάμε τον ουρανό.
Να ξαπλώσουμε εκεί σ' ένα στρώμα για κάμπινγκ.
Θέλω να κάνουμε σα να 'χουμε σημασία.
Μόνο για σήμερα.
Ίσως κλάψω στην αγκαλιά σου.
Ίσως αυτή τη φορά σου πω ότι θα μου λείψεις.
Ίσως το παραδεχτείς κι εσύ.

Μακάρι να με διαψεύσω.
Μακάρι να βρω τα κότσια να σου πω
"πάμε στην ταράτσα να κοιτάξουμε τον ουρανό"
"μείνε εδώ απόψε"
Μα να 'χω κότσια για τόσα πράγματα;
Να 'χω βγάλει γλώσσα σε τόσα αφεντικά;
Και να μη μπορώ να σου πω
"θέλω να κοιμηθώ μαζί σου";

baggage

Όσα πράγματα δε θα πάρω μαζί μου, θα τα χαρίσω ή θα τα πετάξω (εντάξει, κάποια θα τα πουλήσω σε φιλική τιμή). Τα πράγματα που δεν παίρνεις μαζί σου όταν μετακομίζεις είναι
1. αυτά που βασικά και πριν δεν ήθελες, απλά δεν τα πετούσες κιόλας και 2. αυτά που μπορεί και να ήθελες αλλά δε θα έμπαινες και στον κόπο να τα μετακομίσεις για να τα 'χεις. Τα υπόλοιπα είναι για πέταμα ή για χάρισμα (ή για πούλημα σε φιλική τιμή). Σκέφτηκα πως αυτός είναι ένας καλός τρόπος να αξιολογείς πολλά πράγματα στη ζωή σου. Από αντικείμενα μέχρι καταστάσεις και ανθρώπους. Θα τον έπαιρνες μαζί σου σε μετακόμιση; Θα ήθελες να συνεχίσεις να είσαι σ' αυτή την κατάσταση και στην καινούρια πόλη; Και στο καινούριο σπίτι; Ή η μετακόμιση χρησιμεύει σαν διαφυγή;

Ό,τι θεωρητικά δε θα παίρναμε μαζί μας...ε μήπως να το αφήναμε;

closing walls and ticking clocks II *

Ήμουν πάντα τρυφερή φίλη. Και γκόμενα μάλλον τρυφερή ήμουν, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Είμαι τρυφερή φίλη. Θα σε πάρω αγκαλιά σε ένα μπαράκι και δεν πα' να νομίζουν όλοι ότι είμαστε ζευγάρι; Θα σου δώσω και φιλάκι. Κι όταν δε θα είμαι καλά, θέλω οι φίλοι μου να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Κι όταν αυτοί δεν θα είναι καλά θα τους χαϊδεύω την πλάτη και θα τους παίρνω διακριτική αγκαλίτσα, μη μας περάσουν και για φλώρους δυο μέτρα παλικάρια.

Θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αλλά δε θέλω γκραν αποχωρισμό γιατί ξέρω πώς θα ήταν κάτι τέτοιο και νομίζω πως δε θέλω. Γι αυτό λέω σταδιακά στον καθένα πως θα μου λείψει ή πως τον αγαπώ, για να μη μου πέσουν όλοι μαζί.

— Αχ ρε χαζό, θα μου λείψεις. Είσαι πολύ εντάξει παιδί.
— Αχ ευχαριστώ! Ε κι εμένα θα μου λείψεις προφανώς.

~

— Θα σου λείψω;
— (αμήχανο γέλιο) Είσαι κακιά.
— Εσύ είσαι κακός.

~

— Ρε πολύ σ' αγαπώ.
— Κι εγώ ρε σκατό.

~

Ακούω πολύ Editors. Ακούω σχεδόν μόνο Editors. Βασικά ακούω πολύ το Sugar. Βασικά ακούω σχεδόν μόνο το Sugar. Αν επιτρεπόταν να ακούσεις ένα τραγούδι ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεχόμενων φορών, σίγουρα το έχω ξεπεράσει. Γι αυτό τώρα έβαλα τη λίστα να παίζει, για να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο "there is sugar on your soul / you're like no one I know". Και τώρα σκέφτομαι

People are fragile things you should know by now

Be careful what you put them through

Δεν το πιστεύω όμως. Είμαι πολλά. Αλλά fragile δεν είμαι, ρε φίλε. Ε όχι και fragile.

 * να ψάχνεις τίτλο για το ποστ, να βρίσκεις, να σκέφτεσαι πως κάτι σου θυμίζει και μάλλον τον έχεις ξαναχρησιμοποιήσει, να κάνεις γρήγορη αναζήτηση στο μπλογκ, όντως τον είχες ξαναχρησιμοποιήσει. Πριν σχεδόν ακριβώς 2 χρόνια. Όταν δε μετακόμιζες, αλλά σκεφτόσουν πώς θα 'σαι όταν θα μετακομίζεις. Και σκέφτηκες ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Και τότε και τώρα. Ε μ' άρεσε αυτό. Πολύ μου άρεσε. Και τα καλαμάκια τελειώνουν.

it's in the water, baby*

Λυτρωτικά πράγματα υπάρχουν πολλά
κι ίσως όλα μαζί να μην πιάνουν μία
μπροστά σε μια αναπάντεχη βροχή

 *it's in —

I got guns in my head and they won't go*

Ξέρεις τι θέλω;
Θέλω ένα αγόρι που να 'χει κι αυτό πιστόλια στο κεφάλι του
και να 'χει μεγάλη αγκαλιά
Κι όταν θα μ' αγκαλιάζει με τα μεγάλα του χέρια
τα πιστόλια μας ξαφνικά θα γυρίζουν προς τον ουρανό
κι αντί για σκοτωμούς θα κάνουν γιορτή
και πυροτεχνήματα

*spirits in my head and they won't go

there is sugar on your soul

Άκουσα instrumental blues για καμιά ώρα κι έγραψα κι άλλους στίχους. Νομίζω είναι καλύτεροι από τους πρώτους. Σίγουρα τους αγαπώ περισσότερο. Αυτή τη φορά δεν τους έγραψα επειδή μου είπε κάποιος "θες να μου γράψεις στίχους;" -που και μ' αυτό δεν έχω πρόβλημα,αν μου πεις "γράψε" θα γράψω-, τους έγραψα γιατί ένιωσα ξαφνικά την ανάγκη.

Την επόμενη μέρα έβαλα να ακούσω μια λίστα που είχα καιρό.
Κι έφτασε σ' αυτό το τραγούδι κι ύστερα δεν μπόρεσα να ακούσω τίποτα άλλο όλη μέρα.
Δεν ήθελα ν' ακούσω τίποτα άλλο όλη μέρα.


There is sugar on your soul
You're like no one I know

 

fire

- Τι θα γίνει μ' εμάς;

- Τίποτα, δεν υπάρχει "εμείς".

- Δεν ήθελα να απαντήσεις.

- Να μη ρωτούσες. 

~

- Ξέρεις τι θέλω;

- Ναι.

~

- Μη φύγεις.

- Μη λες ψέματα στον εαυτό σου, δεν είμαι τόσο ξεχωριστή.

- Είσαι.

- Είμαι, αλλά δε με θες γι αυτό.

~

Δεν έχω αιρ κοντίσιον, αγάπη μου

Κάτι μέρες όπως αυτές νιώθω πολύ χαρντκορ φοιτήτρια. Καταπολεμώ τον καύσωνα με τους εξής τρόπους: κλείνω πατζούρια και μπαλκονόπορτες και κουρτινές. Ανοίγω ανεμιστήρα. Στο 2 όχι στο 3, μην κακομαθαίνουμε κιόλας. Αν το πράγμα παραγίνει, κάνω ένα κρύο ντουζ και δε στεγνώνω τα μαλλιά μου. Όταν νυχτώσει ανοίγω τις πόρτες και τα πατζούρια. Πασαλείβομαι αντικουνουπικό λες και είμαι σε κάμπινγκ γιατί μάντεψε; Δεν έχω ούτε σίτες, αγάπη μου. Και δε τα λέω με γκρίνια όλα αυτά, τα λέω χαμογελαστά. Αν τα τελευταία 7 (ΕΠΤΑ) χρόνια ήταν έστω και λίγο λιγότερο ταλαίπωρα, θα ένιωθα πως έχω στερηθεί φοιτητική εμπείρια.

το κορίτσι που κλαίει/*

Ήθελα να κάνω ένα κρύο ντουζ. Λόγω ζέστης και λόγω ψυχολογίας. Ήθελα να δροσιστώ και να ησυχάσω. Το νερό ησυχάζει σε όλες του τις μορφές. Σε ποτήρι, σε ντουζ, στη θάλασσα, στη βροχή. Για τις λίμνες έχω μία ένσταση γιατί στάσιμο νερό δε μου φαίνεται καλό νερό. Το νερό όμως είναι γενικά ηρεμιστικό. Μπήκα λοιπόν να κάνω ένα κρύο ντουζ (ναι ξέρω πως το σωστό είναι "ντους" και πως "ντουζ" σημαίνει δώδεκα αλλά έχω επιτρέψει στον εαυτό μου να το λέω κι αυτό λάθος όπως και τη μπρίζα και τις μπυτζάμες). Και σκεφτόμουν τι θα πω σε δύο βδομάδες από τώρα, σκέφτηκα να τα γράψω για να μην τα ξεχάσω -θα τα γράψω- και σκέφτηκα πως αφού θα έλεγα τα γεγονότα, ύστερα θα έλεγα πώς νιώθω, και το πώς νιώθω το είπα δυνατά στον εαυτό μου εκεί μέσα στη ντουζιέρα, κοίταξα τον τοίχο και με το κρύο νερό να τρέχει στα μαλλιά μου είπα "θα την παλέψω" και το είπα με σιγουριά και μετά ξέσπασα σε κλάματα και μετά δεν κοιτούσα τον τοίχο, μετά ακουμπούσα στον τοίχο και το νερό έτρεχε πλέον στην πλάτη μου και όχι στα μαλλιά μου και ήταν τόσο ανακουφιστικό, θέ μου πόσο ωραίο είναι το κρύο νερό.

Κι αφού έκλαψα όσο χρειαζόμουν, θυμήθηκα τις φορές που χρησιμοποιήσα τον κινηματογράφο για να δικαιολογήσω τον παρορμητισμό μου, τις φορές που είπα "το κάνω επειδή είμαι κινηματογραφικό παιδί", κι αναρωτήθηκα αν φταίει ο κινηματογράφος για όλες τις φορές που κλαίω με λυγμούς στη ντουζιέρα ή αν για την αγάπη μου για τον κινηματογράφο ευθύνονται όλες οι φορές που έχω κλάψει με λυγμούς στη ντουζιέρα.

*/πριν να φύγω/ μετά με ξεχνάει/ λίγο - λίγο

ε δε βρίσκω τίτλο

Θυμάμαι εκείνη τη φορά που ήθελα να σου πω ότι μου έλειψες αλλά δε σου το είπα.
Τώρα όμως θα σου πω ότι θα μου λείψεις.
Γιατί μετά θα φύγω και δε θα 'χει σημασία.
Δε θα 'χει σημασία αν φρικάρεις, αν εκπλαγείς, αν χαρείς ή αν νιώθεις το ίδιο.
Γιατί θα φύγω.
Και θα μου λείψεις.
Και το ότι νιώθω κάθε φορά καλύτερα μαζί σου, δε με βοηθάει.
Το ότι νιώθω τόσο ελεύθερη μαζί σου, δε βοηθάει.
Νιώθω κάπως σαν τα σώματά μας να είναι κομμάτια από κάτι που δεν έχει νόημα αν δεν κουμπώσουν.
Πχ σαν ένα στερεοφωνικό κι ένα σιντί.
Το σιντί υπάρχει και χωρίς το στερεοφωνικό.
Το στερεοφωνικό λειτουργεί και χωρίς σιντί.
Αλλά μαζί κάνουν μουσική.
Να αυτό εννοώ.
Το σώμα μου λειτουργεί όλη μέρα και όλες τις μέρες.
Αλλά μαζί σου κάνει μουσική.
Κι αυτό δε βοηθάει.
Θα μου λείψεις.
Αν και μάλλον όχι τόσο όσο το κάνω τώρα να φαίνεται.
Είμαι κινηματογραφική τύπισσα, γι αυτό τα γράφω έτσι.
Θα ξέρουμε σε λίγες μέρες πώς στ' αλήθεια θα νιώθω.
Προς το παρόν μου άρεσε το βλέμμα που πήρες όταν συνειδητοποίησες πόσο σύντομα θα φύγω.
Και φαντάζομαι να σου λέω ότι θα μου λείψεις
και να μου λες ότι κι εγώ θα σου λείψω
και μετά να κλαίω στην αγκαλιά σου χωρίς να μπορώ να σταματήσω
και να μην πειράζει,
γιατί εσένα δε σε πειράζει να κλαίω και παραδόξως αυτό με κάνει
να μη θέλω ποτέ να κλάψω μαζί σου.
Θα μου λείψεις.
Θα μου λείψει το δέρμα σου.

Ψάχνω τραγούδι να ταιριάζει.
Δε βρίσκω.
Σε θέλω.
Θα μου λείψεις.
Θα μου λείψεις περισσότερο απ' όλα, κι αυτό είναι βαριά κουβέντα.

Update: 5 μήνες μετά. Δε μου έχει λείψει.

dreadful

Βλέπω Penny Dreadful. Είναι δύσκολο να ταυτιστεί κανείς με σουπερνάτουραλ σειρά με μαγείες και λυκάνθρωπους και απέθαντα πλάσματα. Γι αυτό συνήθως τις σαπουνοπερίζουν αυτές τις σειρές και κάνουν μια θνητή πρωταγωνίστρια να διχάζεται ανάμεσα σ' ένα βαμπίρ κι έναν λυκάνθρωπο, γιατί χωρίς το ντράμα δε θα ταυτιζόταν κανείς.

Εγώ όμως ταυτίζομαι λίγο με τη Βανέσσα. Καταλαβαίνω απόλυτα ένα πράγμα: τα μάτια της που είναι συνεχώς έτοιμα να κλάψουν. Τη διαρκή της πάλη με τον εαυτό της. Που προσπαθεί να απαλλαγεί απ' το κακό της. Που τέλος καταλαβαίνει πως είναι κομμάτι της και σταματάει να το πολεμάει. Και περιμένω να δω τι θα κάνει τώρα. Τα μάτια της είναι ακόμα έτοιμα να κλάψουν. Και τα δικά μου. Και περιμένω να δω τι θα κάνω τώρα.